Vijdon

0
792
marta ko‘rilgan.

Arkadiy Gaydar

 

Nina Karnauxova algebradan uyga vazifani bajarmadi, shu sababli maktabga bormaslikka qaror qildi.

O‘qish payti kitob-daftari bilan ko‘chada sayoq yurganini tanish-bilishlar ko‘rib qolishidan xavotirlandi. Bildirmay o‘rmonchaga yo‘l oldi.

Nonushtali xaltasi va kitoblarini o‘t-o‘lan ustiga qo‘ydi-da, chiroyli bir kapalakni quvib ketdi. Kutilmaganda bir bolakayga urildi. U ma’sum va samimiy nigohlarini qizga tikib turardi.

Bolakay ichiga daftar solingan alifbo ko‘tarib olgandi. Nina gap nimadaligini fahmlab qolgandek bolani mazax qila boshladi:

– Voy progulchi-yey! – dedi u jiddiy turib. – Shu yoshdan ota-onang, maktabingni aldashni boshladingmi?

– Yo‘q, unaqa emas! – dedi bolakay hayron bo‘lib. – Darsga ketayotgandim. Lekin o‘rmonda yo‘limdan katta bir it chiqib qoldi. U menga qarab hurdi, keyin adashib qoldim.

Nina qoshlarini chimirdi. Lekin shunday yoqimtoy va soddadil bolaga ishonmay bo‘lmasdi. Qiz uni qo‘lidan ushlab, o‘rmonchadan olib o‘tib qo‘ydi.

Ninaning kitoblari va nonushtasi buta ostida qolib ketdi. Ularni olgani esa bolakaydan uyaldi.

Shu payt it shoxlar orasidan lip etib chiqdi-da, nonushtani paqqos tushirdi, kitoblarga qiyo ham boqmadi.

Nina qaytib kelgach, yerga o‘tirib, yum-yum yig‘ladi. Yo‘q! U nonushtasidan ajralgani uchun yosh to‘kkani yo‘q. Shundoqqina boshi ustida quvnoq qushchalar yayrab sayrashar, uning ko‘ngliga esa qil sig‘mas, vijdon azobidan qiynalardi.

 

Orif Tolib tarjimasi

 

“G‘uncha” jurnalining 2018 yil 1-sonida chop etilgan.

MULOHAZA BILDIRISH

Mulohaza kiritilmadi!
Ismi sharifingizni kiriting.